Bilmiyorum.

İnanın, ben de bilmiyorum.

Bir yanım küçük bir rüzgârla savrulmak istiyor, bir yanım ise temel atıp baştan başlamayı. Hangisinin ruhuma, bedenime, kalbime daha iyi geleceğini bilemiyorum.

Mantıklı düşününce temel atmak daha doğru geliyor.

Peki, temel atmak için neye ihtiyacım var?

Özveriye, özgüvene, enerjiye, sağlığa, huzura... Ve o temelin gerçekten sağlam olması için en çok da kendime ihtiyacım var.

Biliyorum.

Fakat bu aralar elimi çimentoya sokmak için fazla kırılganım. Gücümü nasıl toplayacağımı bilmediğim, bilemediğim, hatta bazen onu nerede bulacağımı dahi kestiremediğim bir evredeyim.

Biliyorum, iyileşeceğiz. Güzelleşeceğiz. Halledeceğiz.

Eyeri takabilsem bineceğim atımın üstüne.

Takmayı bilmediğimden değil, eyeri kaldırabilecek gücüm olmadığından.

Bir takabilsem dört nala koşacağım.

Bu zamanlarda keşke biri benim yerime karar verse, beni ayağa kaldırsa, burada olduğunu sertçe söylese ve işlerimi benim için halletse diye düşünüyorum.

Ben de sadece derin bir uykuya yatıp rüya görsem.

Küçüklüğümden beri rüyalarımda çok mutlu olmuşumdur. Hayal kurmayı, hayallerimde yaşamayı hep sevdim. Kafamda kurduğum bir şeyi gerçekten olmuş gibi düşünür, "Acaba böyle bir şey yaşansaydı nasıl tepki verirdim?" diye kafamda türlü türlü senaryolar oynardım.

Okuyunca "Bu kız biraz deli galiba," dediğinizi duyar gibiyim.

Merak etmeyin, tam olarak sıyırmadım.

Ama biraz deliyim.

Sanırım bu delilik beni gerçek hayattan çekip hayallerime yönlendirdi. Fakat işin komik tarafı şu ki; hayal kurmayı çok iyi bilirken, kurduğum hayalleri nasıl gerçekleştireceğimi pek bilmiyorum.

Bunun için biraz inatçı olmak gerekiyormuş.

Küçükken öğretmenlerimiz ve ailemiz hep şu cümleyi kurardı:

“Hedef koy ve ona doğru ilerle.”

Bana çok saçma gelirdi.

Hedef koyacak kadar bilgiye ya da yaşam tecrübesine sahip değilim ki, nasıl karar vereceğim ve o hedefe doğru nasıl yürüyeceğim, diye düşünürdüm.

Aslında haklılarmış.

Herkesin kendi hakikati ve ulaşmak istediği bir yeri olmalıymış.

Benim artık hedeflerim var.

Şimdi onlara doğru yürümek için eyeri takmam gerekiyor.

Fark ettim.

Yapacağım.

Yapacağız.